Category: Uncategorized

Yehey! Bakasyon na kahit gaano kaikli. Ika-29 ng Disyembre hanggang ika-4 ng Enero. Dami kong plinanong gawin. Ngayong nagsimula na, toink! Nawala rin ang gana parang bula! (Blog ko nalang. Baka mawili ako kung ililista ko di ba?) 1. Mag-aral ng nihongo– Wahaaha! Sige Meema. Tingnan natin ang determinasyon mo. 2. Maglinis– Hmm.. mag-aral kaya…

Sa kalagitnaan ng pag-uusap ng isang Maharlikan na grupo na pulos first-timers sa Japan. Notes:– Maharlikan. Mga Pinoy po. Mga Pinoy na sanay na may tabo lagi sa banyo. Sa Japan, walang tabo sa banyo. Hint hint!– Sa YKC dorm, araw-araw may naglilinis ng kwarto at banyo. Pinapalitan ang sheets, tissues at mga baso. B1:…

Ramil got 142 Universal Genius. Hehehhee! Congrats. Me kilala pala akong promil kid.

The highest was being a universal genious. Di ako sure kung accurate to pero dahil Regional Genius ako, maniwala kayo kung sasabihin kong ACCURATE! (biased ulit haha!) Nakwento ko ba that I almost took BS Mathematics as a major? I love math. Actually sobrang enjoy ako sa Calculus nun kung di lang pressured sa exams…

(Manghihingi muna ako ng paumanhin sa hindi nakakarelate. Sensya na. This is just to good.)From: How Not to Program in C++: 111 Broken Programs and 3 Working Ones, or Why Does 2+2=5986 by Steve Oualline Real Programmers don’t comment their code. If it was hard to write, it should be hard to understand. Real Programmers…

Ang lalim no? Pero after actually experiencing memory-loss (o loss of memories dahil sa lintik na katangahan nung maformat ang pictures ko

Di ko akalaing may makakapigil sa aking pangarap na maging isa sa mga bomb-shell na programmer sa mundo. Nope, hindi dahil hindi ako bomb-shell. (Nyaks! Feeling harhar!) Pero dahil di ako magtatagal bilang programmer. (Sniff! So sad. Pero oks lang. Bomb-shell pa rin!) My fingers and wrist started numbing 2 weeks ago. Bibili na sana…

Life changing pala ang mawalan ng 9 months worth of pictures. Kaya ngayon, no expense is too great para lang ma-insure na lahat ng memories ko ay hindi mawala. Nyahaha! Since I’ve got this writer’s (haha! writer! yeah right! wishing…) block, gawin natin ang style ng tamad. A picture is worth a thousand words. So…

Wala akong mablog… Kung magbloblog ako baka masambit ko lang ang mga pinapagawa sa akin dito sa office hehehe. Napapanaginipan na nga eh. Alam mo yung pinakadepressing thing in the world? Mawala ang mga only copies mo ng pictures mo ever since the world of digital camera’s began!!! Langya! Laking gulat ko nalang nung makita…

Update: Yech… 2nd day na since kumakain ako ng hindi-chocnut. I’ve got a whole pack of Hany and a whole pack of Choc-o-stars to go through… ugh! (Nay, love you Nay! Thanks pa rin na pinadala nyo ‘to. Baka magtampo kayo hehehe.. Nakapagblog naman ako dahil dito, kaya okay na rin.) Change-order ngayon sa pagkain.…