My 3-Thousand-Word Blog Entry
Life changing pala ang mawalan ng 9 months worth of pictures. Kaya ngayon, no expense is too great para lang ma-insure na lahat ng memories ko ay hindi mawala. Nyahaha!
Since I’ve got this writer’s (haha! writer! yeah right! wishing…) block, gawin natin ang style ng tamad.
A picture is worth a thousand words. So in this case, I got 3 thousand words. O ha!
(Sana ganito nalang nung elementary, nung pinapasulat tayo ng 500 words kathang di-pormal.)
You have no idea kung gaano kasarap ang train na walang laman. Itatagalog ko na at baka maintindihan pa: di mabango ang mga hapon. Isipin mo nalang ang maipit sa gitna ng sang damakmak na hapon! Kaya heaven na ‘to!
Yebba! Sarap ihiga. Alas 12 na kase. Hehehe. I got this late looking for ballpens. Promise!
Me! Multi function ang cap. Hindi lang dahil ja-porms. Malamig na kase. Hehe.
Dinaan sa pictures. Tamad!
5 responses to “My 3-Thousand-Word Blog Entry”
nice cap! pahiram….
ikaw ha? late na pud ka.
hahaha! this was 12 midnight rose. Late umuwi. weheheh… Last train.
aba, 12 p lng wala na halos tao. ang babait nman ng mga tao dyan, maaga nag-uuwian
mababait kase wala nang train. no choice kundi magpakabait hehehee.. pwede ka ring matulog sa train station.
Maswerte ka at ganyan yung last train sa line mo (di ko nga matanggap na last train yan e). Dun sa line ko, parang sardinas yung last train. Tapos pag nag-ding-dong na yung stationmaster na paalis na yung tren, yung mga (desperadong) nagtatakbuhan papunta sa pinto ay magsisitalon papunta sa loob. Lamog-lamog ka talaga, at kinakabahan ka pa kasi baka sumuka ng alak yung lolo sa tabi mo. Kaya ako, I’m really a second-to-the-last-train type of person. Hehe…