Kaligutpay

“sensya na lang last time sa mga sinabi ko…”

Yan ang nakuha ko sa YM mula sa isang ex na 9 years ago ko pa ata huling nakausap. Amfufu! Gulating factor itech. Nagsosorry sa pagiging manhid at cruel nung tinanong ko sya “what the hell was wrong with you” back then.

Isipin nyo. Kinaladkad ako sa ibang isla ng pamilya ko papalayo sa kanya, sinabihan nya pa ako ng “Hold on to what we have” eklavu, tapos iiwan lang pala ako sa isang phonepal girlfriend nya na never pa nyang nameet sa buhay nya?! Bwakanang ahas yun! Ang kups di ba? Kupal pa sa totoong kupal sa ilalim ng *toot* nya. Grrrrrr!

“first off, gusto ko lang malaman na walang bad feelings between us….second, meron akong gustong itanong kung may tumawag ba sayo before saying na kilala ako?”
…
“kaya ko kasi gusto malaman kung nakausap mo nga sya kasi after all this time akala ko may nanloloko lang sakin nung time na un”
…
“na napaka gullible ko at that time”

So ayun, gusto nyang malaman kung tumawag sa’kin ang naturang phonepal
love ni Kupal-Ex. Syempre hindi no. Bagsakan ko kaya sya ng phone. Languyin ko pa mula Visayas hanggang Luzon para magsabunutan kami.

“so that means im insane”
…
“i tried hard para magmeet pero im stupid not to believe na everything was a bigfat sad/sick joke”

Wahahahaha! I would have been truly happy… kung di ko lang narealize na pinagpalit ako sa isang prank call! Leche!

Imaginary lang pala yung love life ni Kupal-Ex with Kupal Phonepal Girlfriend. Pinagtripan lang ata ng rich kid with too much time in her hands. (Of course, pwede sana tayo mag-assume na katulong pero halata naman siguro no.)

Grabeh! Pathetic-nezz in the lowest level. Yup. That’s me. The girl na iniwan para sa isang imaginary relationship. Nakakainis. Nachurva ako sa isang eklavu na chuva. Punyeta, punyemas, amfufu, ampotah! Atay pisting yawa na giahak pa gyud!

Haaay. “Closure” he says. Saksak mo sa a*al mo yang closure mo! (Sorry daming mura. Pero di ba? Gaaaaaaaaaaaah!)

Ang aking Kupal-Ex boyfriend. Bow!

So what happens if two strong personalities try to get together?

It’s one big kaboom.

In our case, boom baratatatat… boom boom boom.. weeng weeng bang bang!

It’s probably going to faze.

Or maybe

Kaboom!

We’ll see.

Warning: This is a Bisayan post. For those who wouldn’t want to bother with this post, just click the X button on your Firefox tab. For the others, download Firefox now. (Wehehe.)

Kinsa may dili mabuang diri nga wala man intawn koy gibuhat uy. unya, nakablock pa gyud ning ubang sites. Ganahan ko ma-productive pero bisag unsaon dili gyud mabangbang kay katulgon pud ko. Naa na pud ning mga bouts of insomia nako. Unsaon man kuno ni nako? Unsaon! Sultii ko beh! Unsaon!?!?

Hastang kapait gyud sa kinabuhin. Ang pangitaon, mawala. Ang mawala, didto pa pangitaon. Hinuon man sad, unsa man ang pangitaon kung naa na siya ug wala siya mawala.

Bow!

could have been 5 years.

But it’s not and never will be.

Move along people. Nothing to see here.

Ang ganda nga naman kapag pina-cancel sa’yo ang lakad mo kase kelangan ka sa isang migration chenes tapos sasabihan ka lang na on hold ang tinginingining takte at wala akong gagawin for the next unknown hours.

Ipinagkait ako ng friendly friends time at beaching!

Busit! Busit my beautiful arse!

Lately, I’ve been having this insecurity problem. Kinaiinggitan ko ang certain someone for fulfilling what I wanted to fulfill. Tapos heto ako ingget at tinatamad nang gampanan ang mga gusto kong mafulfill. (Walang fulfillment sa hindi pagfulfill ng iyong nais ifulfill. Huwaatt?)

Ang babaw no? Alam ko naman dapat di maging insecure. At lalo nang dapat hindi maging tamad dahil lang nauna sya sa akin? Dammit! Snap out of it! Mas masaklap kaya ang nararamdaman mo to pero alam mong ang babaw. Being fully aware, that you’re dragging yourself down. Di mo sya masisi as one of those stupid mistakes along the way. You watch yourself alive but rotting and not lifting a finger about it. Aray!

Nyornyornyor…

Having a job should have made it easier. But as of the moment, my job sucks. Well the project anyway. I’m part of a infrastructure team who’s doing a system overhaul on one of our clients. Get this, I’m doing PHP. Anuvah! C++ programmer ako almost all my life. Buti na nga at minsan nagpopop-up si Tinabeybs with C++ questions. (at least nawiwili ako.)

Asa na nga ako ulit? O right, in-se-cu-ri-ties.

Anyway, I have too much to do with so little time (kase kelangan ko ring mag-allocate ng time sa katamaran). Kaya ang dami tuloy ang hindi natatapos kase ang dami kong ginagawa. Haayy. Nyornyornyor…

I should quit my job. I can’t wait to be a housewife. Pero feeling ko marami rin akong maiisip gawin kaya it’s not exactly a solution. I still want to be a programmer/system engineer. Pero C++ talaga ang true love ko! (Like I said, quality code turns me on. Aw!)

Hmm. Errr. San na nga ulit?

I’m obviously ranting kase wala nang pinatutunguhan tong blog na itech. Sa ngayon, di ko nga alam kong ipopost ko to o hindi. Masyadong magulo at masyadong nyornyor.

Anyway, para matapos na. Sabihin ko na lang na nagdecided na tapusin na tong insecurities na ito. Quarter life crisis lang ito. Wahahahaha! It ended with one sentence.

Gabby: hihi.. by the way, someone (me) thinks you rock.

Waaahh. Naiyak ako dun. Salamat Gabby! You rock too! Maasahan ka talaga sa mga moments na gusto kong magpalaki ng ulo. (And I needed it this time).

Tapos na ang nyornyor. On with my life, at simulan ko na nga ulit yung mga gusto kong gawin sa buhay. Magready na kayo sa mga signature sheets nyo. Coz I’m gonna be freaking famous when all of this is over.

Ciao!

Note: This is an impromptu nyornyor blog. Any misspelling or incorrect grammar found and noted on in Tagalog, English or in Gay Lingo will be chewed, spitted and shoved up your a$$ to your esophagus. Bow! Thank you for reading my blog. Good day.

In parallel sa pagdradrama rin ng isang kadugo ko, meron din akong mga nyornyornyor (ayon kay Aileen) moments.

Naghahanap ako ng friendship. Friendship nga na naiintindihan ako through tariray moodiness and pranka tactlessness (ang ambiguous ano?). Pero yun nga, hang damidami nang nagsasabi (front o backstabbing) na super tactless ang beauty ko. And believe me dahil gusto ko naman magkaroon ng kahit isa o dalawang friends, kaya binawasan ko itech.

Pero mukhang over the top na talaga ang pranka level ko at kahit anong pagiging careful ay pranka pa rin ang chenes. (Kakaibang level na itu!) Heniweys, nafagod na rin ang lola. Sa sobrang pag-iingat, nagmistulang basang kuting. Nangingig at takot. Takot magkamali, takot madulas.

Kaya heto ako. Naghahanap ng tunay na friendship. Ayoko ng plastic. Tatanggapin din naman kita mader (ano ako hipokrita?). Wag ka lang magsinungaling sa akin. Ifufull volume ko ang kaprankahan ko kung nagkataon (sige ka).

San ka na mader? Let’s go eat sago. I’m here. Naghahanap ng friendship na matatanggap ako kung sa sino ako.

Darna!

Weeeeelll.. Hindi sya konti.

Dahil sa kung anong ispiritu (nagngangalang love of photography pakshety-shet) sumapi sa amin ni Tinats, walang pag-aalinlangan (as in wala, as in go go go betlogs and all kami) kaming lumusob sa putikan… na lintik sa lalim pala at mala-pirahna pa kung kumain ng boots. Langya! Taga-pilipinas pa naman kami. Magsasaka ang aming mga ninuno. Paksheters talaga.

Pero in fernez, tawa lang kami ng tawa all the way (promise!). Nasa sitwasyon na kasi kaming, “Nangyari na eh.” (Kaya mga beki, sense of humor kahit sa sariling kamalasan goes a long way. Hanggang Chiba pa nga itu!)

Heto po ako. Beauty pa rin kahit putikan. Yan ang tunay na pinay!

(Photo by Tinats. Hnimatay na si Impulse eh)

Tinats, salamat sa pagsagip ng aking Impulse (yung S5) sa tuluyang pagkalunod. Nagrerecover pa sya ngayon sa shock. Ipapaconsult ko na sya sa psychoanalyst bukas para iwas trauma. Bilibid or not, ayoko syang mapalitan dahil ito na talaga ang ultimate bonding na nangyari sa amin. Through better or worse kaming dalawa! (Salamat din pati na rin sa pag sama sa Jusco kahit nakapalda ako ng plastic at nakapaa. Hehe. =D)

Ang mag-amang Tina-mach, salamat sa pagsama sa akin sa Roppongi. Kahit sinasabi ko na di ako depressed sa camera, yup medyo nalungkot rin. Pero mostly dahil super kamalas ng trip na ito from the limited express hanggang sa closed restos. Full moon na nga, galit pa ang moon sa akin. Talagang nagshine down lahat ng life-altering powers nya sa akin. (I cursed thee with all the powers of this blog!!!)

(Not to mention I have been waiting for this trip a long time at eto lang ang nangyari. T_T)

Sa lahat, Impulse would like to thank you for your kind words and concern. Sabi nya eengot-engot daw yung amo nya at pinagkamalan syang rugged version pero mahal nya pa rin. (Naiyak ako dun… Waaaah)

(Photo by Mach. Nalinis na ng konti. Previously mudwrestling ang hitsura)

Walang SLR ang papantay sa bonding namin ni Impulse. *cough-tina-mach* *cough-kaye*

Singit:
Hang-bilis ding kumalat ng balita.

Eng (2008/04/21 1:19:04): kay nalublob imong s5?
Eng (2008/04/21 1:19:27): its all over flickr
Eng (2008/04/21 1:19:29): hahaha

I love you Eng. Hehe! Tatawanan din kita pag nangyari sayo to. Wehehe. =P

Bow!

Heto na naman ako sa mga English titles pero sariling wika naman ang blog.

Sa mga panahong ito ay hinihila na naman ako sa isang maitim na sulok na ang tinatawag ay solitude. Gusto kong mag-isa, magsarili at magmukmok (di ba to magkasingkahulugan?). Blah blah blah! Daing daing. Angal.

Umaasa na lang ako sa aking mga super friends! Hoist kaladkarin nyo ako mula rito!!

(Walang katuturang blog. Nu vah! Cherlalu ang aking pagkaeklavu to the max! Quevs!)

O baka kaya kulang lang ako sa comments? Ano daw? Hehe.

What do I do when I don’t want to think about something, when I’m sad and depressed?

I run. I keep busy.

Here’s to running around the world (while taking more and more pictures). It will be a long long while before I get over this.