That’s it badit! Moment of truth. Sa aking denial at paglilinlang sa sarili, nagulantang na lang ako nang aking nalaman ang isang bagay na matagal nang nagpupumilit makipagharapan sa’kin.
I’m effin’ broke. (kamay sa dibdib, panunumpa sa watawat)
Yes. Sa mga ilusyonado dyan gaya ko, I have no friggin’ extra money. May money pero survivor mode! (Kaya wag na kayong umasa sa mga aguinaldo mga feeling inaanak).
Medyo masaklap nga lang na marerealize ko na lang sya bigla, out of the blue, suddenly with surprise factor. After 48 years pa! Tsk. I was really in denial. (Yes, mudra. Wiz ko na notice ang downfall).
Sa mga hindi nakakaalam Tita Helen, ay yung current salary ko ngayon ay 2/3 ng dating salary. Malayong malayo. Malabong malabo rin magkaipon, di ba? Kahit sinong grade 6, magegets yun sa moment na yun.
But not me. Nag-iilusyon ako sa tuwa na may trabaho ako.
Tsk. Ang di ko lang alam: mayroon nga, ngunit di sapat. (Naks pang radio drama ng 3 o’clock)
Lately napapansin ko na karamihan ng mga lakad ko, nalilibre na ako. (kahit wala sa plano, o talagang cute lang ako. Kalibre-libre ahihihi!). Twice na nga ata. Yung one time pa, nagtungga ako ng 4 smirnoff straight bottoms-up like within 30 minutes. Ang galing ko di ba? Nilibre na ako, nagpaalaga pa ako. Amfufu ni Inday.
Then of course ang latest episode, para sa isang farewell party ng friend ko:
“XXXXX me kelangan ba kaming bayaran sa party?”
“5000 yen. Ya I know it’s a little steep. I’ll ask YYYYY if we can get you a discount.”
Araguy! I am so poor. Kinailangan pa akong bigyan ng discount.
Kaya pala hindi na rin kami naiinvite ng barkadang itech. Not that I blaim them. KJ galore na eh. Kung pwede lang ibenta ang pag-iilusyon, mayaman na sana ako at nakisama dun sa Gunma, Niigata at kung saanman. (Although sa party na to, pupunta pa rin ako. Baka hindi ko na sila makikita ever.)
Ang masasabi ko ngayon, I’m really sorry guys. T_T Gusto ko talagang sumama, subalit sadyang ganito ang tadhana. Malupit at masaklap. Kalurki!
I friggin’ hate my life right now. Pffftt.
