Mahigit isang daang taon simulang linisan ni Potpot ang bansa ng mga sakang (I jest, 2 months). Pero 100 years pa rin bago ako nakagawa ng video. Amfufu!
100 years na rin akong hindi nagbloblog, pero sa ibang blog naman yan. Ahihi! Promise magbloblog na. May working flow na ako eh. Naks!
Pot, promise sobrang miss na kita. T_T Next year dapat magkita tayo. Uuwi ako sa Pinas nun promise.
Much ado about nothing. Huwat?! (Mali, napa-Shakespear tuloy ako sa kakadrama.)
Without further ado, the Missing Potpot video by Meema Esguerra. (Nagfefeeling lang ako. Animoto magic lang yan. Ahahaha!)
View it larger here.
Oo! Di ko rin natiis. Niyakap ko na rin at nakisama ako sa masa. Kahit noon ay ayaw, ayaw ko talaga. Ngunit kahapon ay mapagkumbaba akong yumuko at nilunok ang aking pagtatanggi.
Ye-he-hes. I got myself an iPhone. Waaaah! I’m so jologs talaga.
Pero wa! Wa akong choice. Kelangan na talaga. Kelangan ko na ng bagong PDA. Huhuhu.
Napaglumaan ko na kase ang aking Palm. Dati kontento pa ako pero ang saklap. Kaliwa’t kanan na kami nilalayas ng Palm ko ng mga developers. Wala. Nagmigrate sila to iPhone, Palm Pre at Android. Sorry nalang talaga my Dragon (ang aking Palm). Mukhang wala nang nagca-care sa’yo pwera ako.
Wala nang apps nag mag-sysync sa aking PC. Paano na? Paano na ang aking GTD, home management eklat. Wala nang support. Ang hirap talaga nang pinag-iiwanan.
Proud pa rin ako kay Palm ko. Sya nag huling Clie nilabas ng Sony. At mas maganda pa rin Kanji input nya kesa sa iPhone. Haaaayy. I’ll never forget you Dragon!
Kaya here we are. Me and my iPhone. Napuno ko na ata ang first 5 “pages” ng apps hehehe. Ang sarap ng maraming apps. Syet I hate you Apple! I don’t love you at all but you give me no choice! (Truthfully, kung nandito kase yung latest HTC Touch Pro 2, yun kukunin ko. Ayokong gumamit ng iTunes.)
Hmmm.. So what does this app do? (Ang bilis ko ring nadistract no?)
So, I have this partner sa Pinas for a striving small business (kuno). Partner raw, pero laborer talaga ako. Wahahaaha!
Nasa Japan naman ako, kaya halos araw-araw magkukumustahan (o uutusan ako ni Master) gamit ang YM o Yahoo Messenger. Mahirap talaga ang communication na hindi harapan pero magaling partner ko eh. Dinadaan ako sa emoticons.
Yah, really! O sige sample.
Read more…
Fireworks Alive!
August 02, 2009 // Posted by: meemax // Category: Event, Japan, Just Me, Party, PhotographyHeto na At natapos na rin ang pagpi-PP ng mga fireworks. Ang masasabi ko lang…
Ayoko na! Lekat! Ayoko nang makakita ng fireworks picture sa buong buhay ko! 59 fireworks picture ang iedit at sawang sawa na ako sa fireworks. Waaaaah!
*Hingal*
Ayun. Marami din naman akong nakitang nakakatuwa at nakakaaliw. Masaya naman din kase actually puro kami lamon nun kesa picture. Wahahaha. Nagpicnic kase kami sa rooftop. Bahala na mabudburan ng fireworks abo ang aming food. Masarap pa rin. (Ayus na rin dahil nasunog na ang mga germs.)
Kaya eto. Sharing sharing. Marami akong nadiscover!
Read more…
Accidentally in Love
July 30, 2009 // Posted by: meemax // Category: UncategorizedHindi ko sadya. Nihindi man lang sumagi sa isip ko na pumatol sa kanya. Nag-roroll-eyes na nga lang ako kapag nakakasite ako ng kalaking gastos ng friends ko dahil sa mga tulad nya. Bilmoko kase yan!
Pero my golly. Di rin ako nakaescape. Accidentally. Accidentally akong na-inlove. (Yup, kanta yan bru! Magtotorrent ka na mamaya ano?)
Read more…
Eh nandito na rin lang ako sa lupa ng mga anime, etc. Ishashare ko sa inyo ang aking bagong alaga. Aking bagong fafa.
Ang gwafo nya di ba? Kras na kras ko sya. Life-size yan. 18 meters jumbo! Ayan kinulong ko na at baka makawala. Mahirap na rin na nakawin ng iba. Ang gwapo kase. Nakakadakma. (HUWAAAT?!)
Akin lang sya. Akin!
(Ay syet nakakalipad nga pala to. Amf!)
Uu. Walang pagkakamali sa title. Yan talaga yan. Boob pops.
Tungkol saan ba kamo ang Boob pops. Mali! Hindi sya pagbagsak ng boobs no! Ano ba ako? Ruffa Gutierrez na tig-iisang kilo ang bawat boob?! (Hanapin nyo yan. Trivia yan. Ahahaha)
Hindi rin sya candy na hugis boobs. (Kung meron man pabili!)
Magegets nyo rin. Ikwekwento ko sa inyo.
Read more…
Perfect Symmetry
July 09, 2009 // Posted by: meemax // Category: Embarassment, Family, Just Me, StoryOnce a upon a time, eh meron prinsesa. Prinsesang nagfefeeling na prinsesa raw sya ahahaha!
Unang punta ko ng Japan, lumubo talaga ako. Iba na talaga ang 20+ ang edad. Nawawala ang metabolism. (Palusot, ang lakas ko lang lumamon nung nandun ako ahahaha)
Mula sa lampayatot, eh naging bibiluging biloglog (hanuraw…)
Napakasakit ng memory na iyon. Hindi na ever natanggal ang scars (stretch marks at love handles are here to stay) of that era. Haaaay. It’s a-hurting so badly.
Ayaw nyo maniwala? Heto! See, believe and worship.. este.. whatever!
Alam nyo ba, nangyari ang isang pangyayari na inaasahan ko namang mangyari for awhile na. (Nagtunog chismis kaysa kwento)
Yup, nidelete ako ng isang inaakala kong kaibigan sa plurk.
Oo tarush! Deleted po. Removed. Do not follow. Reject. (Iba pala ang reject)
Nag-the-thinker pose ako (hindi sa kobeta) at nagmuni. “Ano bang nagawa ko at nadelete ako?” Piniga, nilabhan at binanlawan ko na ang aking brain. Wiz. Wala pa rin akong maisip. How could this be?
That’s it badit! Moment of truth. Sa aking denial at paglilinlang sa sarili, nagulantang na lang ako nang aking nalaman ang isang bagay na matagal nang nagpupumilit makipagharapan sa’kin.
I’m effin’ broke. (kamay sa dibdib, panunumpa sa watawat)
Yes. Sa mga ilusyonado dyan gaya ko, I have no friggin’ extra money. May money pero survivor mode! (Kaya wag na kayong umasa sa mga aguinaldo mga feeling inaanak).
Medyo masaklap nga lang na marerealize ko na lang sya bigla, out of the blue, suddenly with surprise factor. After 48 years pa! Tsk. I was really in denial. (Yes, mudra. Wiz ko na notice ang downfall).
Sa mga hindi nakakaalam Tita Helen, ay yung current salary ko ngayon ay 2/3 ng dating salary. Malayong malayo. Malabong malabo rin magkaipon, di ba? Kahit sinong grade 6, magegets yun sa moment na yun.
But not me. Nag-iilusyon ako sa tuwa na may trabaho ako.
Tsk. Ang di ko lang alam: mayroon nga, ngunit di sapat. (Naks pang radio drama ng 3 o’clock)
Lately napapansin ko na karamihan ng mga lakad ko, nalilibre na ako. (kahit wala sa plano, o talagang cute lang ako. Kalibre-libre ahihihi!). Twice na nga ata. Yung one time pa, nagtungga ako ng 4 smirnoff straight bottoms-up like within 30 minutes. Ang galing ko di ba? Nilibre na ako, nagpaalaga pa ako. Amfufu ni Inday.
Then of course ang latest episode, para sa isang farewell party ng friend ko:
“XXXXX me kelangan ba kaming bayaran sa party?”
“5000 yen. Ya I know it’s a little steep. I’ll ask YYYYY if we can get you a discount.”
Araguy! I am so poor. Kinailangan pa akong bigyan ng discount.
Kaya pala hindi na rin kami naiinvite ng barkadang itech. Not that I blaim them. KJ galore na eh. Kung pwede lang ibenta ang pag-iilusyon, mayaman na sana ako at nakisama dun sa Gunma, Niigata at kung saanman. (Although sa party na to, pupunta pa rin ako. Baka hindi ko na sila makikita ever.)
Ang masasabi ko ngayon, I’m really sorry guys. T_T Gusto ko talagang sumama, subalit sadyang ganito ang tadhana. Malupit at masaklap. Kalurki!
I friggin’ hate my life right now. Pffftt.