Kaligutpay

Lately, I’ve been having this insecurity problem. Kinaiinggitan ko ang certain someone for fulfilling what I wanted to fulfill. Tapos heto ako ingget at tinatamad nang gampanan ang mga gusto kong mafulfill. (Walang fulfillment sa hindi pagfulfill ng iyong nais ifulfill. Huwaatt?)

Ang babaw no? Alam ko naman dapat di maging insecure. At lalo nang dapat hindi maging tamad dahil lang nauna sya sa akin? Dammit! Snap out of it! Mas masaklap kaya ang nararamdaman mo to pero alam mong ang babaw. Being fully aware, that you’re dragging yourself down. Di mo sya masisi as one of those stupid mistakes along the way. You watch yourself alive but rotting and not lifting a finger about it. Aray!

Nyornyornyor…

Having a job should have made it easier. But as of the moment, my job sucks. Well the project anyway. I’m part of a infrastructure team who’s doing a system overhaul on one of our clients. Get this, I’m doing PHP. Anuvah! C++ programmer ako almost all my life. Buti na nga at minsan nagpopop-up si Tinabeybs with C++ questions. (at least nawiwili ako.)

Asa na nga ako ulit? O right, in-se-cu-ri-ties.

Anyway, I have too much to do with so little time (kase kelangan ko ring mag-allocate ng time sa katamaran). Kaya ang dami tuloy ang hindi natatapos kase ang dami kong ginagawa. Haayy. Nyornyornyor…

I should quit my job. I can’t wait to be a housewife. Pero feeling ko marami rin akong maiisip gawin kaya it’s not exactly a solution. I still want to be a programmer/system engineer. Pero C++ talaga ang true love ko! (Like I said, quality code turns me on. Aw!)

Hmm. Errr. San na nga ulit?

I’m obviously ranting kase wala nang pinatutunguhan tong blog na itech. Sa ngayon, di ko nga alam kong ipopost ko to o hindi. Masyadong magulo at masyadong nyornyor.

Anyway, para matapos na. Sabihin ko na lang na nagdecided na tapusin na tong insecurities na ito. Quarter life crisis lang ito. Wahahahaha! It ended with one sentence.

Gabby: hihi.. by the way, someone (me) thinks you rock.

Waaahh. Naiyak ako dun. Salamat Gabby! You rock too! Maasahan ka talaga sa mga moments na gusto kong magpalaki ng ulo. (And I needed it this time).

Tapos na ang nyornyor. On with my life, at simulan ko na nga ulit yung mga gusto kong gawin sa buhay. Magready na kayo sa mga signature sheets nyo. Coz I’m gonna be freaking famous when all of this is over.

Ciao!

Note: This is an impromptu nyornyor blog. Any misspelling or incorrect grammar found and noted on in Tagalog, English or in Gay Lingo will be chewed, spitted and shoved up your a$$ to your esophagus. Bow! Thank you for reading my blog. Good day.

Bakit ba mahilig akong magpost ng pictures sa lintekish na blog na itech? Kase proud ako sa aking mga likha. Ahehe. Kaya for all the world to see di ba? Hindi lang sya pamflickr, pangmasa pa!

Pero sa case na ito, I found this old picture of a friend at nagulat ako sa aking nasilayan.

Makalaglag panty ang beauty nya rito! Dalian kong isinara ang aking nakangangang bibig at inabot ko ang aking panty at sininturon ko ito.

(hulaan nyo kung saan yung friend ko rito) picture from Deo’s facebook

AJ! Dammit! Nakakaloko ka rito! Aw!

(Did I mention that he’s single?)

In parallel sa pagdradrama rin ng isang kadugo ko, meron din akong mga nyornyornyor (ayon kay Aileen) moments.

Naghahanap ako ng friendship. Friendship nga na naiintindihan ako through tariray moodiness and pranka tactlessness (ang ambiguous ano?). Pero yun nga, hang damidami nang nagsasabi (front o backstabbing) na super tactless ang beauty ko. And believe me dahil gusto ko naman magkaroon ng kahit isa o dalawang friends, kaya binawasan ko itech.

Pero mukhang over the top na talaga ang pranka level ko at kahit anong pagiging careful ay pranka pa rin ang chenes. (Kakaibang level na itu!) Heniweys, nafagod na rin ang lola. Sa sobrang pag-iingat, nagmistulang basang kuting. Nangingig at takot. Takot magkamali, takot madulas.

Kaya heto ako. Naghahanap ng tunay na friendship. Ayoko ng plastic. Tatanggapin din naman kita mader (ano ako hipokrita?). Wag ka lang magsinungaling sa akin. Ifufull volume ko ang kaprankahan ko kung nagkataon (sige ka).

San ka na mader? Let’s go eat sago. I’m here. Naghahanap ng friendship na matatanggap ako kung sa sino ako.

Darna!

Fireworks in Japan are way cooler. Sinugod ko ang Sumida park para makapwesto ang pwet ko bago dumating ang 1 million people! Sumida fireworks is the biggest in Tokyo and attracts 1 million people per year. Kaya heto ako nakabilad sa araw at alikabok alas-9 ng umaga hehehe.

Ayun. Natapos ko na ang fireworks at beaching. Festivals na lang. (Pero sino bang nagsabi na hindi ako magfifireworks ulit o magbebeaching ulit? Hehe.) Gala-galore ako hanggang mapudpud ang kalyo sa aking talampakan bago dumating ang ngatog season. Sulitin ang summer!

Konting singit lang naman bago ako manumbalik sa pagiging laborer. Enjoy nyo summer nyo (sa mga nagsusummer).

Posted by mobile phone:

Ang tagal naging dormant ng blog na itech pero di bale. Happiness-chenes dahil ramdam ko na ang summer!! (Actually last month pa pero quevs.)

Kahit mas feel ko beaches ng maharlika, kerri pa rin. Nasa friends mo naman yan. (At karamihan ng friends ko wala na sa Cebu.) Mas feel ko rin ang b*tches dito. Wehehehe.

Kaya heto. Tumataas ng kilay ng trip-organizer inside of me at nangangati ng ang talampakan ng kurdapya.

Plans plans plans…

1. Beaches
Maitim man ang buhangin ng Japan, mapuputi naman ang mga lumalangoy! Balance of nature lang. Kung mas type mo ba ang mga tao (japanese girls ang mga to tsong!) san ka pa! Daig ang koreans ng Cebu.

Galing na ako sa Chiba beach (thanks to Rico and Jan). Next week, I’m going chillin’ at Enoshima. Body boarding is that you?

2. Festivals
Of course mawawala ba ang madramang anime-ic summer festivals ng Japan. Yukata/kimono galore sabay sugod sa temples. Hundreds of booths with festival food! Festival dances pa! Susubukan ko lahat ng makikita ko. Wehehe.

3. Fireworks
At ang walang kamatayang fireworks display. Bukas maglalatag kami ng mat tapos titingala sa langit sa mga pangyayari. But I’m sure, sa mga tabitabi namin, marami ring nangyariyari. Mga boys and girls in yukata with the boys na di mo makita asan napunta ang mga kamay. Nagpa-fireworks din sila. Sinisindihan ni boy si girl. Kaya tingala nalang kami para meron silang privacy. Ahihi.

Ang kaweirduhan lang ng Tokyo ay… hindi mo sa summer makikita ang sexiest outfit nila (pwera bikinis of course) kundi sa winter! Pero ibang kwento na yan. Pamblog entry din.

O hala! Magtatampisaw muna ako sa summer goodness na to.

Vogue!

Hehehe. Working on my Blast from the Past series in Flickr. Natuwa naman ako sa kinalabasan (although medyo blurred si Chrissie). At sa sobrang tuwa ko pinost ko talaga sya sa blog. Wahahaha!

Pang-wallpaper itu!

O mga fans! Click na!

I haven’t blogged for the longest time.

Di naman sa wala na akong maisip. May naiisip naman ako, mga problema, munting munimuni etc. Kung wala, eh di brain dead na pala ako. Wahaha! (Dammit ang corny).

Ayun. So gagawin ko na naman ang ginawa dito. Ibloblog ang mga hindi naiblog. (Hanuraw?!)

1. There Be Angels
- I got lost here in Japan. I know it’s almost impossible. Pero kung sumakay ka ba naman ng maling bus at di mo alam kung saang suloksulok na sya pumupunta, mawawala ka talaga. Nakakasurvive ako basta train. Train kase, iikot din yan. Tutungo rin yan sa isang sikat na lugar. Bus, heywan! It goes where no train goes, kaya may-i-pray-to-the-heavens-above na lang. (Hmmm. Humahaba na ahhh gawin ko na lang syang blog para malaman nyo kung ano yung angels. Abangan!)

2. Senglot
- Ang fanget ng title! Pero yun, I got pissed-puking-ROFL drunk last Saturday at marami daw akong pinagsasabi na hindi ko alam kung ano na sila. Sure I remember my state, where I sat or moved pero di ko na matrack kung anuano ang mga naibulgar ko. (Although sabi wala daw silang na-pry about sa akin. Binulgar ko mga sekreto ng iba. Wahahaha!) Last time I got this drunk to passing out was March 12, 2006 (Sakto!). Countdown starts back to zero (0).

3. Describing Astra
- Another WTF title. Nagpapakasenti ang girlalu at nagpadiskitahang gawan ng codename lahat ng tao ng Astra. Sayang nga lang at di ko pa lubusang nakilala ang iba pero I’m very sure na fun din sila. Kasama kase yun sa interview “Do you drink booze, dance o hug the microphone at karaokes? Or at least have a genetic quirk like a zealous devotion/attraction to Mickey Mouse?” (I wonder kung may nakakamiss sa akin. Waaaaahhh.. Ang senti ko. Grrr.)

4. Friends I’m Proud Of
- I suck at titles, I concede. Listing of friends I’m proud of. Well proud naman ako sa lahat ng friends ko. Listing lang dun sa mga friends na alam kong me talent kahit nung gusgusing college kids pa kami. Nyahahhaa. (TagaUP ako. Gusgusin talaga ang college kids sa UP.)

Yung iba di ko na maalala. Hay… yan yung mga fleeting moments sa commute pauwi. May maiisip na maganda. Then woooshh! Mawawala.

Ika nga ni JohnAmor

Because the best ideas are always strobes of lightning you try to catch with a bottle, or clouds you try to sketch as they drift by.

Naks! Quotable quotes by JohnAmor (even though he’s self-proclaimed a-hole, an awesome a-hole to be exact).

Hmmm… Mukhang masusundan tong blog na to. Didn’t know blogging about non-blogs can lead to further blogging. I will conduct a study on this and blog about this in the future: a blog on blog behavior in relation to non-blog matters.

Aw!

Miss ko na Cebu especially the masi and the lechon sa Carcar. Pastilan!

Anyway, I missed Cebu so much na pinatulan ko ang look-alike ng aming sikat na Donut Bai! doughnut. (Walang doughnut brand na ganyan, pero sikat yang linya na yan wehehehe.)

Hindi sya matamis like the doughtnut at the streets of Cebu pero para lang mafeel kong magwarp to Cebu inisip ko na lang hehehe. Masarap din naman.

I wanna go back to Cebu!

Para sa aming natatanging beki! Happy Birthday!

Isang cake from the famous cakery here in Japan, Fujiya

Mas masarap sana kung hindi lang picture ang cake no? Hehehe. Happy Birthday Vanush!