Kaligutpay

“sensya na lang last time sa mga sinabi ko…”

Yan ang nakuha ko sa YM mula sa isang ex na 9 years ago ko pa ata huling nakausap. Amfufu! Gulating factor itech. Nagsosorry sa pagiging manhid at cruel nung tinanong ko sya “what the hell was wrong with you” back then.

Isipin nyo. Kinaladkad ako sa ibang isla ng pamilya ko papalayo sa kanya, sinabihan nya pa ako ng “Hold on to what we have” eklavu, tapos iiwan lang pala ako sa isang phonepal girlfriend nya na never pa nyang nameet sa buhay nya?! Bwakanang ahas yun! Ang kups di ba? Kupal pa sa totoong kupal sa ilalim ng *toot* nya. Grrrrrr!

“first off, gusto ko lang malaman na walang bad feelings between us….second, meron akong gustong itanong kung may tumawag ba sayo before saying na kilala ako?”
…
“kaya ko kasi gusto malaman kung nakausap mo nga sya kasi after all this time akala ko may nanloloko lang sakin nung time na un”
…
“na napaka gullible ko at that time”

So ayun, gusto nyang malaman kung tumawag sa’kin ang naturang phonepal
love ni Kupal-Ex. Syempre hindi no. Bagsakan ko kaya sya ng phone. Languyin ko pa mula Visayas hanggang Luzon para magsabunutan kami.

“so that means im insane”
…
“i tried hard para magmeet pero im stupid not to believe na everything was a bigfat sad/sick joke”

Wahahahaha! I would have been truly happy… kung di ko lang narealize na pinagpalit ako sa isang prank call! Leche!

Imaginary lang pala yung love life ni Kupal-Ex with Kupal Phonepal Girlfriend. Pinagtripan lang ata ng rich kid with too much time in her hands. (Of course, pwede sana tayo mag-assume na katulong pero halata naman siguro no.)

Grabeh! Pathetic-nezz in the lowest level. Yup. That’s me. The girl na iniwan para sa isang imaginary relationship. Nakakainis. Nachurva ako sa isang eklavu na chuva. Punyeta, punyemas, amfufu, ampotah! Atay pisting yawa na giahak pa gyud!

Haaay. “Closure” he says. Saksak mo sa a*al mo yang closure mo! (Sorry daming mura. Pero di ba? Gaaaaaaaaaaaah!)

Ang aking Kupal-Ex boyfriend. Bow!

Kinababaliwan ko ngayon! Hahahaha! Sobrang baliw na ako, nagdownload pa talaga ako ngn soundtrack kahit dehins ko sya naiintindihan. Ayun!

Panoorin nyo rito: http://kaligutpay.meemax.net/there-she-is/

Sana ma-enjoy nyo rin.

World peace!

Kerri mo ba ang laptop na naghahang bawat limang minutos? Ganun ang laptop ko. Ewan ko ba na parang mistulang uugod-ugod na na matanda dahil bawat 5 minutes ay uupo na lang sa tabi at di na gagana…….. TAPOS, bibilis ulit?! Dammit!

Kabaliw!

Kaya, as sponsored by my father dearest, nagbuo ang beauty ng PC. Say hello to my breath of fresh air.

Iniisip ko pa na yung ipapangalan ko sa kanya ay yung brand ng napkin na may slogan na maaliwalas. Kase sya ang nagdadala ginhawa sa aking buhay ngayon. Wahahahaha. (Syet di ko kase maalala yung pangalan nung napkin tsk.)

Nagkamali pa ako ng pili ng power supply at 700 friggin’ watts ang dinampot ko. Pero wala ka, kerri magpower ng 8 SATA drives, video card, 4 na floppy drives (aanhin ko naman itech??) at 4 na IDE drives. Pang gamer di ba? Maglalaro na ako ng famicom emulator ng Ice Climber.

Kawawang nameless PC. Hindi sya ever machachallenge sakin.

Hmmm… Lagyan ko sya sa sunod ng bling-bling. Wooooo… Multi-colored LED lights coming up!

Heh! I’ve been finding the time to create actual scrapbooks but frankly, they’re such huggers of my precious golden time. The cutting, the pasting, the printing. Well, you know.

So thank you, nerds of the computer world! Making something that make my lazy life much more lazier than it can be. ^o^

Here it is.

Pangtamad pero ganda pa rin. Hehe.

Ang kulay!! Na-ooverwhelm ang pang 8-bit kong mata. >.<

Yes badit! Nalulunod na ako sa backlog. Glug-glug-glug ang bwakanang beautiful blogger na itech.

Ano ang backlog kamo? Pwes.

Ang backlog ay isang bagay na na ta-take-for-granted dahil pwede mo naman tong balikan. Parang stuff toy. Kada uwi mo ng bahay ay nandyan lang naghihintay ng iyong pagpapansin. Ang di mo alam eh gremlins pala yun at dumadami sila hanggang sa malunod ka rito!

Para wala nang gulo. Backlog ng pictures kamo. Ang dami ko pang kelangan tignan at pilian. Nagsisimula pa sa July 2007. Anuvah! Di pa ako nakakahabol! Waaaaaaaaaaaaah! Masyado kaseng makati paa ko (at somewhere else ahihi) para manatili sa isang lugar. Ayun, hakot pa rin ako ng hakot ng pictures kahit I-may-never-get-over pa sa rami ang nasa bahay. Huhuhu. T_T

Kaya heto ako. Limang minuto bago ang ikaanim na oras ng umaga (o di ba? Tagalog itech!), kakatapos ko lang sa isang set ng pictures na hinliliit lang ata sa buong backlog pa na nalalabi.

Hay! Magsisipag na nga! Zooooom! Kyoto-Kansai Autumn Pictures down!

Heto sample. Basta sa Kyoto yan.

Osaka, Kobe, Himeji to go… T_T

Patikim ng mga pictures to come. ^o^

Posted by mobile phone:
Eto naman ang madam at hinayaang mapossess ng kanyang pagka-impulsive. Nandito ako sa bus na dadalhin ang aking not-so-shiny hiney sa Autumn Wonderland aka Kyoto.

At eto na naman ako at di makatulog ang beauticious beauty, inaatake na naman ng insomia! (Pero insomia nga ba ang tawag dito kung nagmigrate sa US ang body clock ko? Aber?)

Ano pa?! Ano pa ang silbi?! Bat pa ako nag-overnight bus kung ko rin naman to tutulugan?? Waaaaah!! Haller? Calling calling?

Kaya nga nag-overnight bus para di na mapansin ang naaksayang oras sa paghuhulma ng puwet mo sa bus seat. (Akala nyo sadya yang ergonomic hulma sa mga bus seats na yan? Hindi!)

Gaaar.

Can some tao make duyan me para I can make sleep na!

Dapat pala nag-day bus nalang ako para swak sa American body clock ko. Tsk.

Pero hindi naman talaga glamoriously galore-ing ang recession di ba? Syet na malagkit pa sa champorado ang 1.2 million na nawala ng trabaho sa Tate! It’s so not good for the heart.

Well, wala ako sa Tate, pero here I am nagsusuffer din sa epektados ng recession na iyan. Jobless ang bruha. Di rin easy-easy ang maghanap ng work kase nagtitipid din ang mga companies. Tsk.

My gosh! Winter pa naman. Ayokong mamatay sa gutom at nilalamig pa. (Up side lang eh, at least kung mamatay ako sa gutom baka magfreeze ang aking beauty. Slim na, di pa ako mabilis maagnas! Ola!)

Hahay! Good luck na lang po sa akin mula sa inyo mga readers ha? Support me and pray for me sa aking pag-aapply ng work. Since Pinay naman ako, last resort ko siguro mag-club. Yan eh kung di ako makick-out agad dahil wiz naman akong talent! (Unless talent ang pagiging pilosopa! Hahaha!)

So yun muna. Wala na talaga akong excuse hindi magblog dahil dami nang free time. Galingan ko tong pagbloblog ko para makalagay na ako ng ads at kumita. Joke!

O sya. Sa susunod ulit! Bavush!

So what happens if two strong personalities try to get together?

It’s one big kaboom.

In our case, boom baratatatat… boom boom boom.. weeng weeng bang bang!

It’s probably going to faze.

Or maybe

Kaboom!

We’ll see.