Kaligutpay

Wala akong mablog… Kung magbloblog ako baka masambit ko lang ang mga pinapagawa sa akin dito sa office hehehe. Napapanaginipan na nga eh.

Alam mo yung pinakadepressing thing in the world? Mawala ang mga only copies mo ng pictures mo ever since the world of digital camera’s began!!!

Langya! Laking gulat ko nalang nung makita kong may gap ung files ko. Missing ang July 2005 to April 2006.

Wala ang birthday ko (o, sarili kong birthday!), birthdays ng mga bro’s ko, pasko ng family ko! Nyak! Pang-asar! Napilitan tuloy akong lumuhod at mamalimos sa mga taong maaaring mayroong kopya pa.

(Problema, di naman lahat ng tao tulad ko na hindi nagbubura ever ng pics. Mga mukha nila ang mga sinesave nila. Hehehe… Halata bang OC ako? Thanks sa mga nagbigay! )

Nga pala, nakuha ko ito ulit. One of the first digital pics taken of me.

Ano kaya ang hiwaga sa lata ng Pepsi?

Update:

Yech… 2nd day na since kumakain ako ng hindi-chocnut. I’ve got a whole pack of Hany and a whole pack of Choc-o-stars to go through… ugh!

(Nay, love you Nay! Thanks pa rin na pinadala nyo ‘to. Baka magtampo kayo hehehe.. Nakapagblog naman ako dahil dito, kaya okay na rin.)

Change-order ngayon sa pagkain.

1. Chocnut
2. Choc-o-Stars
3. Hany

I take it back. Mas masarap talaga ang Chocnut ng di-hamak sa choc-o-star!

(Mash ko na lang kaya ‘tong Hany at Choc-o-star at ipaghalo? Hmm… Pwede!)

Blind-folded. Several glasses. Ultimate taste test. Alam n’yo ba ang beer n’yo?

Last month, nagpadala ng package ang aking Nanay-dearest. Of course, dahil Chocnut baby ako (sa Chocnut dumedede), wala nang makapagpapasaya pa sa akin kundi ilang packs (’s’ – plural po) ng manamis-namis at nakakaasam na Chocnut!

(Status: Will work for Chocnut)

Problema nga lang: mahirap maghanap ng Chocnut sa Cebu.

Kaya heto ako ngayon, facing the ultimate taste test nang matanggap ko ang pinakahihintay na package.

(What the heck are Choc-o-Star’s?)

Ang kulit ano? Bakit ba hindi sumusuko ang mga wannabe’s sa panggagaya sa Chocnut? Musmos pa Nanay ko, buhay na ang Chocnut. Para itong si Hulk Hogan ng mga Chocolate-Peanut mutants, at di ito matalo-talo ni Ultimate Warrior.

Ang hatol:

Hany – Yech! Papasa lamang bilang choco-kendi. Super TH (trying hard) naman netong talunin ang Chocnut sa pag-aakalang makakakuha ito ng fans dahil mas matamis sya sa Chocnut.

Choc-o-Star - Pwede na. Mas malalasahan ang choco. Hmm.. contender.

Chocnut – Panalo! Walang tatalo! Mabuhay ang pambansang tsokolate!

Wala pa ring papalit sa aking puso. Love may come and go but chocnuts are forever.

I know my Chocnut. Kayo? Alam n’yo ba Chocnut n’yo?

As a kid, di talaga ako active dahil mabagal akong tumakbo. Mabagal akong tumakbo dahil mahina ang tuhod ko. May mga times talaga na bigla nalang bibigay ung tuhod ko, tapos sapol sa pavement ang beauty ko.

(Di kase ako mahilig sa balut. Talagang wala nang chance lumakas pa ang tuhod. Hehe!)

Natuto naman akong mabuhay ng may ganitong kapansanan. I eat, sleep, occasionally go out. Masaya ang buhay.

(Parang disabled haha!)

Di ko akalaing darating ang araw na… magshushutdown ang elevator sa office!

Tingininginingining naman! Elevator maintenance ngayon. Syempre di ko alam. Automatic reflex na kasi ng utak kong patayin saglit ang mga brain cells ko pag nakakakita ng Japanese Text. Puting papel lang ang nakikita ko sa posted notice. Crap!

Punta ako sa fire exit para harapin ang aking hamon.

(picture not mine, click on the picture to find out)

9 floors po ang building. 9th floor ang office. Hala mga tuhod, akyat!

3rd floor: Not so bad. Kaya ko to!

4th floor: Sumasakit na tuhod ko.

5th floor: Sige pa. Halfway na. Hingal hingal hingal…

7th floor: (Tuhod shouting: Ayaw na namin!!!)

I need to chant my Mantra: Pera pera pera pera… pag-umabsent bawas sa sweldo.

8th floor: One more floor!!!

9th floor: Yatta! I really did it! Bow ang 8 flights of stairs sa akin huh!

(Now if I can only find a way to crawl into the office without looking pathetic.)