Kaligutpay

Kamalasan nga naman. Minsan nga lang pumunta ng Cebu upang magcelebrate ng tagal ng aming pagsasama (o pagplaplastikan) sa isa’t isa.. Minalas pa talaga.

Enumerate natin:

1. Nagtaxi papuntang airport si D at si Z. Nagmamadali. Tumatakbo. Nadelayed ang flight ng 2 hours. Hintay ng 4 hours.
   
2. Nakarating nga ng Cebu. Nadelayed ang sundo dahil may nawawalang Japanese.
3. May nagLQ. (galing ng timing!)
4. Wala nang van dahil nagLQ.
5. Nagbayad ng P650 dahil wala nang van.
6. Got the worst seats papuntang Bohol.
7. Inulan kami halfway sa Bohol tour.
8. Nadelayed ang boat pabalik galing Bohol.
9. Pumunta ng live band restaurant. Of all the days, nung araw pa wala!
10. Natulugan namin si Z habang kumankanta (hehehehe…)
11. Got to the bus stop at 2:00am, para makaabot ng first trip sa barko. Winelcome kami ni Domeng the Hurricane.
12. Wasted first half of the day kase walang trip papuntang white sand beaches. (mahilig din kase si Domeng sa white sand beaches)
13. Dun lang sa pupuntahan namin dumaan si Domeng (Sa lahat ng foresaken places sa Cebu!).
14. Next day, pumunta ng cebu sites. Under renovations ung iba.

Inulan sa Bohol, Domeng, Stranded sa Pier

Pupunta ng Cebu for some adventures, sasalubungin ng mis-adventures (na naman).

Di ko alam kung anong meron sa weather ng Cebu na tuwing may pinapasyal akong tagamanila eh umuulan.

(Mind you, between sa pag-alis ni T (isa ring unfortunate na turista) at pagdating ni D at Z, maaraw, maanit at talagang sobrang pinaasa ako of good pleasant WOW Maharlika weather.)

Dapat na bang magmura at parang sinisiraan ako ng panahon sa mga kaibigan ko?

OO! Pero di na siguro, kase kahit paano, nagpapasalamat pa rin ako. Despite netong lahat may mga natutunan ako at naranasang nakakatuwa.

1. Kahit anong pangit ng araw ni Z, katumbas lang yan ng isang oras sa videoke.
2. Si D ang personification ng kasiyahan ng block namin. Goddess of Happiness at Positive Thinking. (Aming Diyosa! Bow si Domeng sa kanya.)
3. Inulan lang kami sa latter part ng Bohol trip. Kahit paano, naawa ang mga chocolate engkanto sa amin at di kami inulan sa Chocolate Hills
4. Nakapagswimming pa rin kami sa pool at natutunan kong pinapawisan ka rin pala sa tubig (thanks Z!)
5. I learned the song Beer by the Itchyworms!
6. Mapapangiti mo na si Z with cute cakes. (Kahit di na nya kainin, picturan na lang nya.)
7. Highest kami sa maraming kanta sa POD5 karaoke place. Me top list sila per song.
8. Walang live band sa resto kase nagshowing sila ng Purple (Gay) Cinema. Saw some scenes much worse that Brokeback Mountain. (Teka, positive ba to? Aliw!)
9. Nagkasya pa rin sa budget of P3000 each lahat ng pinuntahan namin, Bohol included.
10. Hindi indifferent si Z. (Weh! I was misled. Joke!)
11. Muntikan kaming mastranded ni Domeng sa isla pero hindi.
12. Natutunan nila ang isang Bisayan word: Lingin (by Aggressive Audio).
13. First time kumain sa mga resto’s sa Cebu pero nakatsamba ng good delicious food. (Di umiral ung Murphy’s Law, hehe!)

Mahal pa rin kami ng Diyos. Nanumbalik ang self-esteem ko learning that I’m somehow blessed at di ako totally isang api.

D, Z! Salamat sa pagpunta! Di ko man kayo nayakap, pero HUGS! Sana di kayo sinundan ni Domeng dyan!

Left: Kamusmusan, Right: 8 years and more pounds later

Magcomment naman kayo. Kung nainis kayo, nagalit, namuhi sa aking mga pinagsusulat dito. Sa comment lang nabubuhay etong unemployed na to!

Kaya sige na! Feed me!

(By the way, non-blogger members can now post a comment! Post post lang!)

Sa mga gumagamit ng RSS, heto po: http://meemax.blogspot.com/atom.xml

(Cinareer ko na to!)

Maraming salamat po!

Para maiba naman, I’m gonna write something educational. Yep yep! Don’t worry. I’ll try not to be boring.

Bago tayo sinakop, inalila, kinawawa (this can go on and on) ng mga Kastila, tinawag nating MAHARLIKA ang ating bansa. MAHARLIKA sa tagalog means NOBLE (Naks!). Mga Malay ang nagbigay pangalan.

(So NOBLE ako.. este tayo… who wouldn’t want that?)

Malay language by the way is 40% Sanskrit language (makalumang linggwahe nung unang panahon). Sa Sanskrit, MAHAR means GREAT tapos LIKA means LITTLE ENTITY. Bale, ang ating Maharlika (ang Pinas) ay GREAT LAND of LITTLE PEOPLE.

(Me sanskrit pa talaga! O ang lalim di ba? Di lang tayo NOBLE. We are GREAT kahit maliit. Tumpak!)

Ganda no? Dapat Maharlika nalang pangalan ng Pinas.

Eh.. Ano namang mali sa Philippines?

Philippines was named after King Philip of Spain. Sobrang pangit ang ugali. Daming babae, brutal pa sa tao, namatay sa syphilis na inuuod at excommunicated by the Vatican.

(HellO???!?!??!! Gusto nyo ba yan?)

Most ng mga sinakop na South-east Asian countries ay bumabalik na sa kanilang lumang pangalan. Why not tayo?

Kaya ngayon, I declare na hindi ako Pinoy. Ayokong mapangalan sa isang haring daig pa si Cruella De Vil sa lupit! I am Maharlikan (paenglish pa eh).

Mabuhay ang mga katutubong Maharlika!

(Pwera dun sa mga kinaiinisan ko, manatili kayong Pinoy! Bastards!)

Maganda sana tong blog entry na to kung hindi lang sya tag-lish hehehe!

Bago ako batuhin ng mga Linux/BSD hardcore fans (o ung mga feeling hardcore), ngek ngek nyo na lang. Relax. Basa lang. Masyado kayong aggressive.

(MeemaX thinking: Blog ko to! Wala rin kayong magagawa. Huh!)

Since nakabasa ako ng secure coding book, naisip ko na talaga, “I wanna work for Bill Gates.”

Waaaaiiiittt!!! Sabing relax eh! Let go that rotten kamatis!

Hindi naman for the reason of global domination or for the sheer joy of destroying or buying other companies (I can do that on my own by blogging! hahhaha!). I wanna work for Microsoft ’cause I wanna be in the best software development team there is.

Ba’t ko nasabi? O come on.

Microsoft lang ang alam kong may security team na nagchecheck at nagrereview ng lahat ng proceedings ng software development. Sounds geeky! Yaaahhh! I know. Pero ganun talaga, quality code turns me on. =P

Kung me security team sila, imagine mo na lang kung hanggang anong extent ung quality control nila ng software engineering process. Ang hirap kaya non. Pinag-iinitan sila ng lahat ng hackers sa mundo. Kahit daming palpak, di mo rin masabing hindi extensive ang paghahanap nila ng mga security palpaks! Mas madaling maghanap ng iisang butas kaysa hanapin lahat at takpan ang mga ito.

I still say: Microsoft has the best software engineering team in the world! (me raising my rocker hands singing the pokemon theme ~~ “i wanna be the very best like no one ever was…“)

Sa Google, although may napupuna akong di masyadong maganda sa management ng project, baka dahil sa mga feeling OC na project managers. Syempre, no software company is complete without one.

Every software company needs a higher being (usually a project manager) that is hated and despised by everyone. This ensures the company stability (and keeps the engineers on their toes and updated on their profane vocabulary).

Nawala na ako. May naalala ako sa epson eh. wahahah! San na ba? Ah yes. Google.

Maganda din naman siguro software team ng Google. Ganda lang talaga kase kahit wala sa top, going there sila. Open sila for improvements sa lahat ng aspect ng company nila. Saya sigurong to grow kasali ng company na yun.

Hay… pangarap, pangarap, pangarap…

Libre lang naman ang mangarap. Libre din ang umiyak, madismaya, at magpukpuk ng ulo sa monitor nung nalaman mong basted ka ng Microsoft sa first interview.

WaaaahhHHHH!!!!

No matter how I try, I just can’t hate Microsoft. It was beautiful while it lasted.

O well, next! Google naman ang liligawan ko.

Kung di talaga ako Google, magmamatandang dalaga ako at magteteacher na lang sa UP. It’s Microsoft or Google or bust!

Officially, since May 1 of 2006, I am unemployed! Yeah! You heard it right! Call it whatever you like. Bum, PNB (palaging nasa bahay) o PAL (palamunin). Pero here I am. Starting my blog all over again. Obvious bang dami kong oras? Hehehehe…

The usual, sinimulan ko ang job adventures ko. Ginamit ko ang salitang “adventures” kase hindi lang naman hunting ang nangyari sa mga enkwentrong ito. Nakakawili, nakakaaliw na me halong takot at kaba sa mga naranasan ko.

Sa mga medyo well-known organizations na gusto ko sanang salihan: Chikka, Microsoft, GMA7 at Smart. Syempre, apply-apply din sa mga di-masyadong kilalang companies.

Sidetrack: Yes! GMA7 po! Me bago silang IT and Media company. O di ba? Di lang TV ang trip nila ngayon. And yes! Trip ko sana maging-Kapuso.

Diretso na ako sa conclusion: Di ako natanggap sa kahit anuman dito hehehe. They thought I was just a pretty face.

(Oh! Walang mambabato ng itlog! Mahal yan! Crisis ngayon!)

So ano ba talagang nangyari kamo?

Sa GMA7 at Smart, me invitation ako kaso di ako nakapunta. Di makakayanan ng muscles ko ang lumangoy galing Cebu papuntang Manila. In some parts, tinamad lang hehehe.

Sa Verifone, natanggap ako kaso for QA hindi for Dev.

Sa Cybertech, natanggap ako. On the first day, di ako nagising. Nahiya ako at nagsabi akong di na ako tutuloy.

Sa iba? Like I said, they thought I was just a pretty face.

(Wah! Idiin ba naman. Man, self-esteem issues.)

Joke! Pumapasa ako sa technical exams and interview. Di ko na alam ano talagang nangyari.

O di ba? Adventures o mis-adventures. I’m a constant victim of circumstance. (Which is true. Ako lang kilala kong taong magnet ang mukha sa bola. Softball, volleyball, pingpong. Name it.)

As of today, 1 month and 11 days na akong bum, PNB at PAL. So far, nag-eenjoy ako kahit wala akong pera. Diskarte lang yan. Tipid. Pumupunta ako ng Mall na me baong kanin at ulam (beat that!).

I expect to be like this hanggang end of July siguro. Tingnan na lang natin kung tatagal pa ba ako.

Hehehe! Sasabihin ko sanang “not what you think”, pero obvious naman sa pictures, di vah! Okay lang naman na hindi mahalay ang linagay kong pictures (although some testosterone-carrying homosapiens may disagree), pretty pa rin naman.

May napapanasin ba kayo sa pics?

Epson FHM Girls 2004 (proud ano?)

G-28 Triplets

Mga Binibining Esguerra (Yebah!)

Ako meron! Lagi akong gitna!

Hmm… Either, ako ang number 1 sa kagandahan o dahil ako ung nang-aaya magpapicture. Tingin ko, mas true ata talaga na gahaman ako sa kodak moments. (Kase, number 2 or 3 lang ata ako sa beauty)

Hindi ko alam kung totoo ung mga pamahiin na kung gitna ka raw ng picture eh, malapit ka nang mamatay. Nakakailang picture na akong CENTER GALORE, di pa rin ako namamatay.