Kaligutpay

Yehey! Bakasyon na kahit gaano kaikli. Ika-29 ng Disyembre hanggang ika-4 ng Enero. Dami kong plinanong gawin.

Ngayong nagsimula na, toink! Nawala rin ang gana parang bula!

(Blog ko nalang. Baka mawili ako kung ililista ko di ba?)

1. Mag-aral ng nihongo
- Wahaaha! Sige Meema. Tingnan natin ang determinasyon mo.

2. Maglinis
- Hmm.. mag-aral kaya muna ako ng nihongo? (Umm! Batok!)

3. Magsulat ng recipes sa notebook
- Nakakaawa nang tingnan yung mga cut-outs at print-outs. Napuno ng mantika at kung anuano pang salsa. Haha!

4. Mag-upload ulit ng pictures
- Iiwanan ko nga lang mag-upload, di ko pa magawa. Walang gana. Tsk tsk tsk!

5. Magbasa ng libro
- Parang pag-aaral ng nihongo, hahahaha!

6. Asikasuhin ang spam hoard
- Eeeeee… hassle eh.

Kitam? Talagang walang gana. Sa kawalang gana ko eh binlog ko na lang para malaman ng mundo na pinag-iisipan ko naman kahit papaano. Effort pa rin!

O sya, tinatamad na akong magblog. Sa susunod na lang, kung sipagin.

Bakasyon. Lubuslubusin na ang pagiging tamad.

(Ay lintik na matinik, I just learned na me tag pa tong suot ko na dalawang beses ko nang sinuot at nilabhan. Weh!)

Sa kalagitnaan ng pag-uusap ng isang Maharlikan na grupo na pulos first-timers sa Japan.

Notes:
- Maharlikan. Mga Pinoy po. Mga Pinoy na sanay na may tabo lagi sa banyo. Sa Japan, walang tabo sa banyo. Hint hint!
- Sa YKC dorm, araw-araw may naglilinis ng kwarto at banyo. Pinapalitan ang sheets, tissues at mga baso.

B1: Blah blah, kwento kwento… buti naman at abot ung shower head dun sa inidoro.
G1: Yuck!!! Yung shower head ginagamit nyo panghugas ng pwet! Pinapangligo kaya yun! Yuck….
G2: Ey? Bakit? Eh abot naman. Paano ka ba naghuhugas ng pwet after magpupo?
G3: Oo nga! Alangan namang tissue lang.
G1: Yung baso
G4: Yung pang toothbrush?
B1, G2, G3: Mas lalong yuucckkk… Hahahahhaa!
G1: Di ko naman ginagamit no! Saka pinapalitan araw-araw.
B1: Isipin mo nalang ung sunod na gagamit.
Lahat: Hahahahahhaa!

Naalala ko lang. Kwento. Hehe! G1, peace! Masayang alaala lang po.

(Sa mga tao sa Japan, paano kayo naghuhugas ng pwet after magpupo?)

Ramil got 142 Universal Genius. Hehehhee! Congrats. Me kilala pala akong promil kid.

The highest was being a universal genious. Di ako sure kung accurate to pero dahil Regional Genius ako, maniwala kayo kung sasabihin kong ACCURATE! (biased ulit haha!)

Nakwento ko ba that I almost took BS Mathematics as a major?

I love math. Actually sobrang enjoy ako sa Calculus nun kung di lang pressured sa exams and stuff. Pero knowing about the basis of all the calculations in physics, etc. that probably predicts on how the universe will blow itself in the next few billion years or so. Cool di ba?

I think I’m watching too much Numb3rs. Nagsisisi tuloy ako kung bakit hindi ako nagMasters hehehehe. If there’s one thing na kinakatukan ko, ay ung maging useless ang utak ko.

Again, another blog na walang saysay. Ang daya ko. Using tests/surveys for a blog entry. Nyehehehe! Gusto ko kaseng malaman ng mundo na regional genius ako! Haha!

(Manghihingi muna ako ng paumanhin sa hindi nakakarelate. Sensya na. This is just to good.)

From: How Not to Program in C++: 111 Broken Programs and 3 Working Ones, or Why Does 2+2=5986 by Steve Oualline

Real Programmers don’t comment their code. If it was hard to write, it should be hard to understand.

Real Programmers don’t draw flowcharts. Flowcharts are, after all, the illiterate’s form of documentation. Cavemen drew flowcharts; look how much good it did them.

Real Programmers don’t play tennis, or any other sport that requires you to change clothes. Mountain climbing is okay, and Real Programmers wear their climbing boots to work in case a mountain should suddenly spring up in the middle of the machine room.

Real Programmers don’t write in BASIC. Actually, no programmers write in BASIC after reaching puberty.

Real Programmers don’t write specs — users should consider themselves lucky to get any programs at all and take what they get.

Real Programmers don’t eat quiche. In fact, Real Programmers don’t know how to SPELL quiche. They eat Twinkies and Szechwan food.

(And I’ll shout this to the world!!!!)

Real Programmers don’t write application programs; they program right down on the bare metal. Application programming is for feebs who can’t do systems programming.

Ang lalim no? Pero after actually experiencing memory-loss (o loss of memories dahil sa lintik na katangahan nung maformat ang pictures ko <-- di ma over), I’ve decided to trust “free” online sites to save important stuff.

So the start of my mini-projects, kahit sobrang konti na lang ng oras ko para sa sarili ko. At kahit minsan lang may internet.

1. Maintain my freakin’ blog.
– So far so good. I’m able to blog kahit once a week, kahit wala nang kwenta. Well, I hope may kwenta. Hehehe.

2. Upload all my pictures to Bubbleshare, Yahoo and Multiply
– Bit by bit pa lang. Pag nakakainternet (na hindi sa work hehe), mga 1/4 na uploaded so far. They’re viewable. Pero mga kuha ng mga SLR geeks namin (hi Ramil and Power Jem), only the chosen ones can view and at a smaller resolution. Mahirap na. Copyright ng works of art!

3. Create a blog to organize my spam
– I know! I keep my spam. Bakit ba? Or rather mga forwards ranging from “forward this or you will die” type to less extreme “this is so funny” ones. Yup pinagkakaabalahan ko to. Mahirap kaya! Upload mo mga pics, ayusin mo bilang blog. Hassle pero matigas talaga ulo ko eh. Ayokong magdelete talaga ng spam. Haha!

4. Utilize snail-mail service
– Yep, I plan to have penpals. Parang high school. Kahit kakalabas lang ng web 2.0. Nyaks! Bbbaadddduuuyyy!!! (Uy Des! Asan na yung address mo?)

5. Learn how to belly-dance
– Uuuh… no comment yet! I’ll be posting when my chance to solo dance comes. Gegewang ako to death. Hay Meema. Asa pa?

6. Learn to ballroom-dance
– Probably not this year. Pero malabo to. Kung di rin mahilig sumayaw ang mahal ko sa buhay, bokya rin. Walang partner eh. (Paano ako i-didip?)

7. Cook
– Well getting there. I’ve been cooking. And it’s not bad (biased!).

Yup, halos nasimulan ko na silang lahat. Kulang nalang ballroom dance, pero tentative pa yan.

Purpose of my life? To be a belly-dancing, blogging, cooking spam-hoarder. Nakakagewang na, nakakaluto na, marami pang alam na quotes dahil sa spam! Beat that!

Di ko akalaing may makakapigil sa aking pangarap na maging isa sa mga bomb-shell na programmer sa mundo.

Nope, hindi dahil hindi ako bomb-shell. (Nyaks! Feeling harhar!) Pero dahil di ako magtatagal bilang programmer. (Sniff! So sad. Pero oks lang. Bomb-shell pa rin!)

My fingers and wrist started numbing 2 weeks ago. Bibili na sana akong mouse worth 5K++ pesos.

Akala ko kaya ko pero tinginingining paksh*t. Di ko macarry. Di ko talaga masikmura ang presyo! Lintik na mouse na yan!

Dahil nagpapakacheap ako, nagdecide akong tiisin muna ang sakit. (Tanga! Nyahaha!)

So instead of a 12800yen mouse. I got myself a stress ball. 400yen lang.

(Sa iisang mouse, makakabili na ako ng 32 stress balls. Wahaha!)

Sanayin ko muna sarili ko sa mga ergonomic ek-ek na yan. Bago ako gumastos ng mahal.

My stress ball

I pictured this outside of an underwear shop in Shibuya. Kung ganyan na rin ang Santa eh, magpapakanaughty list na ako.

(You’ve been naughty this year. Santa’s gonna give you a…. whupp-pessSSHH *whip sound*)

Kung hindi obvious, it’s actually a top and bottom combo. Bra-top and lusty panties and a flimsy short skirt to boot. Naks! Type ko ang garter sa leg and cap. Kahit cap at garter lang, okay na. Hahaha!

Grabeh. Malala na tong dry spell. Even I don’t like what I’m blogging. Nyehehe!

Life changing pala ang mawalan ng 9 months worth of pictures. Kaya ngayon, no expense is too great para lang ma-insure na lahat ng memories ko ay hindi mawala. Nyahaha!

Since I’ve got this writer’s (haha! writer! yeah right! wishing…) block, gawin natin ang style ng tamad.

A picture is worth a thousand words. So in this case, I got 3 thousand words. O ha!

(Sana ganito nalang nung elementary, nung pinapasulat tayo ng 500 words kathang di-pormal.)

You have no idea kung gaano kasarap ang train na walang laman. Itatagalog ko na at baka maintindihan pa: di mabango ang mga hapon. Isipin mo nalang ang maipit sa gitna ng sang damakmak na hapon! Kaya heaven na ‘to!

Yebba! Sarap ihiga. Alas 12 na kase. Hehehe. I got this late looking for ballpens. Promise!

Me! Multi function ang cap. Hindi lang dahil ja-porms. Malamig na kase. Hehe.

Dinaan sa pictures. Tamad!

Wala akong mablog… Kung magbloblog ako baka masambit ko lang ang mga pinapagawa sa akin dito sa office hehehe. Napapanaginipan na nga eh.

Alam mo yung pinakadepressing thing in the world? Mawala ang mga only copies mo ng pictures mo ever since the world of digital camera’s began!!!

Langya! Laking gulat ko nalang nung makita kong may gap ung files ko. Missing ang July 2005 to April 2006.

Wala ang birthday ko (o, sarili kong birthday!), birthdays ng mga bro’s ko, pasko ng family ko! Nyak! Pang-asar! Napilitan tuloy akong lumuhod at mamalimos sa mga taong maaaring mayroong kopya pa.

(Problema, di naman lahat ng tao tulad ko na hindi nagbubura ever ng pics. Mga mukha nila ang mga sinesave nila. Hehehe… Halata bang OC ako? Thanks sa mga nagbigay! )

Nga pala, nakuha ko ito ulit. One of the first digital pics taken of me.

Ano kaya ang hiwaga sa lata ng Pepsi?

Update:

Yech… 2nd day na since kumakain ako ng hindi-chocnut. I’ve got a whole pack of Hany and a whole pack of Choc-o-stars to go through… ugh!

(Nay, love you Nay! Thanks pa rin na pinadala nyo ‘to. Baka magtampo kayo hehehe.. Nakapagblog naman ako dahil dito, kaya okay na rin.)

Change-order ngayon sa pagkain.

1. Chocnut
2. Choc-o-Stars
3. Hany

I take it back. Mas masarap talaga ang Chocnut ng di-hamak sa choc-o-star!

(Mash ko na lang kaya ‘tong Hany at Choc-o-star at ipaghalo? Hmm… Pwede!)